Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

maar de lippen zijn zonder gerucht. De arbeid wenkt zwijgend zijne zwijgende slaven...

Dien keer was ik zeer vroeg vóór de hal aangekomen en ik slenterde onwillig, de hielen sleepend. De nevellucht spande pijnlijk om mijn voorhoofd. Ik stond een paar ezelwagentjes na te gapen, die fluks opreden met nieuwe groenten, de stad binnen. Musschen sprongen in de dahliaperkjes van het plein.

Toen — juist terwijl ik nieuwsgierig de nog-belichte vensterruiten van eene burgerlijke taveerne bekeek — zag ik de glazendeur van die taveerne ruw openslaan en eene dikke vrouw, blijkbaar de bazin, den drempel oversnellen. Ze schreeuwde in angst:

— « Polies! Polies! »

En ze ijlde van hoek tot hoek, het plein langs, al harder krijtend, terwijl toch, naar gewoonte, nergens een politieagent zichtbaar was. Een heer ver-

Sluiten