Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

uit verveling, want ik was wezenlijk te vermoeid om in mij belangstelling voor 't zij eender wat te wekken. Ik belonkte hem strak, al rustend. Hij rookte, scheen oplettend naar d'Artois en de schenkmeid te luisteren, dampte zachtjes. Zijn bol aangezicht tuurde, over de hoofden, naar iets dat, docht mij, misschien op den muur, boven den toog, was aangeplakt. Al scherper blikte hij al zoo... tot, almeteen, zijn pijp, die geen vuur meer hield, dood stak in zijn mond, die juist niet meer trekken wilde.

« Hij bleef een lange poos zonder roeren.

« Toen, zonder haast, vatte hij de pijp, wond ze in zijn rooden neusdoek, borg ze — gelijk hij ze voorzeker placht te bergen — voorzichtig in zijn binnenzak... en... toen, Herman... ja, toen... ik word er niet wijs uit jongen... het is zeker dat ik zeer, zeer moe was. Het gebeurde als in een droom, waarbij ik machteloos moest blijven... begrijpt ge ?

Sluiten