Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

VELUT UMBRA1).

Hoe lange al, eer 'k aanschouwen mocht mijn schaduwbeeld! en zonnestralen,

door 't scheuren van de ontstelde locht, 't daar schielijk, vóór mij, henenmalen!

'k Yerschiete ervan, zoo lange al is 't,

dat, zonneken, mijne ooge u mist.

'k Gevoel 't zoo veerdig —: ommentom, dien eersten blik van liefde, 't wezen

en 't uitzien van heel 't scheps'lendom, gedeluwd *) en ontziend 8) voordezen,

doet werkzaam, in den zonneschijn,

heropgestaan en wakker zijn.

De witte muur, het roode dak, de grauwe baan, de zwarte moude *),

het groene gers B), de bruine tak, 't is al alsof 't herleven zoude

in 't licht, dat 't moede en 't doove, van

dat verruwloos is, verwen kan.

*) Als een schaduw. a) Loodverwig. *) Onschoon. *) Aarde. ') Gras.

Sluiten