Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zijn' stemme schijnt te missen en zijn' tale, die zoo boud,

zoo bulderende, aan 't roepen zat, hier voortijds in de blaren.

't En wonen meer geen' vogels in

de boomen! Zoo gij, wepel nen o verjaar schen akst er nest

entwaar nog hangen vindt, van boven in de abeelen, 't is

een' wiege zónder kind, die waagt *), en geen geluid en geeft:

een' klokke zonder klepel.

'k Zie geren nu de takken, dikke

en dunne, uit eenen stamme gesprongen, rechte omhooge staan,

hun' handen uitgestrekt; zoo schoone, als of zij baden, dat

de Winter hunne ontdekte en teere, jonge leden toch

niet teenemaal en stramme.

Yervarelljke Winter, laat

u murwen, u verzoeten: dekt alles, eer gij vriezen komt,

voorzichtig, in de snee; 'n ijzelt op de boomen niet,

die breken zouden! Wee der takken, als ze 't wegen van

den ijzel tillen moeten!

*•) Eenzaam, verlaten. s) Wagen = bewegen.

Sluiten