Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

-in 1867 te Londen een Conferentie bijeen, om de internationale verhouding van dat landje te regelen. Aan deze Conferentie namen, met de vijf bovengenoemde Mogendheden deel: Italië, dat groote Mogendheid was geworden, en België zelf; het resultaat van haar bemoeiingen was het Verdrag van 11 Mei 1867.

Het verdrag van Londen heeft Luxemburg, terwijl de persoonlijke band tusschen dat landje en de Nederlanden geheel gehandhaafd bleef, onder den gemeenschappelijken schepter van het Huis van Oranje-Nassau, en terwijl het geheel de douanebetrekkingen met de Duitsche „Zollverein" liet bestaan, op verzoek van Pruisen zelf l) tot een voortdurend neutralen Staat gemaakt, onder den waarborg van Europa. Artikel 2 van dit verdrag drukt zich aldus uit: „Het Groot-Hertogdom Luxemburg zal voortaan een permanent neutralen Staat vormen. Het zal gehouden zijn diezelfde neutraliteit te handhaven tegenover alle andere Staten. De Hooge contracteerende Partijen verbinden zich om het beginsel der neutraliteit, vastgesteld in dit artikel, te eerbiedigen. Dit beginsel is en blijft geplaatst onder de bescherming van den gezamenlijken waarborg der Mogendheden die dit Tractaat onderteekenen, met uitzondering van België, dat zelf een neutrale Staat is".

l) Verklaring van Graaf Bismarck op den Rijksdag van Noord-Duitschland, in de zitting va>» 27 September 1887: „In ruil voor de vesting Luxemburg hebben wij een compensatie verkregen bestaande in de neutraliseering van het land en in een waarborg, die zal gehandhaafd bltfven — ik behoud die overtuiging, ondanks alle praatjes — ten dage der groote beslissing. Uit een militair oogpunt, is deze waarborg voor ons een voldoende compensatie voor ons afstand-doen van het recht van bezetting."

Sluiten