Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Men zegt dat onze werklieden zoo bij honderden gevangen zijn. Mannen van rechts, zij moeten er uit, zij moeien er hoe eer hoe beter uit; en gij moet op 't pad om ze te waarschuwen, want de Novemberdagen hebben nu dan toch wel getoond, dat het N. V. V. niet anders is dan een bijwagen ■der sociaal-democratie.

Ook zijn er nog duizenden niet-georganiseerde werklieden. -Zoekt ze op. Licht ze in. Wint ze voor uw verbond of voor -de Christelijke vakbeweging. B'ijft voorts wakker, het geweer bij den voet! De revolutionaire actie rust geen dag, geen uur, geen oogenblik. De vossen wroeten doorr Op welk terrein gij ook komt, op dat van het huwelijk, in het economische, of in het politieke leven, — als gij eens even met den voet op den grond stampt, hoort gij een hollen klank. En dan weet gij 't al wel: de vossen zijn daar weêr aan het wroeten geweest!

Past op uw tellen!

Slaapt niet wtêr in, de groote worsteling tusschen de ondermijnende en de opbouwende krachten begint pas goed. Weg met de slaapmuts. Neemt bovendien een voorbeeld aan het oude volk des Heeren. Als Israël ten strijde toog, was men gewoon de zilveren trompetten te steken. Men haalde er dan echter niet één langgerekten toon uit, doch men blies met gebroken klank: de ééne toon werd in twee korte stooten gebroken.

Zóó moeten onze mannen nu ook optrekken, één heldhaftige vastberaden schare, allen in den pas, met de banier des Evangelies in hun midden; maar dan ook optrekkend onder den gebroken klank der trompetten. Dus niet de gerekte, triomfeerende toon van het: „Wij loopen ze wel onder •den voet, die socialisten!" Niet de gerekte toon van den -overmoed, die op eigen krachten doet steunen. Maar de gebroken klank der ootmoedige taal; de gebroken klank van 't gevoel uwer eigene zwakheid; en dan bovenal niet te vergeten de gebroken klank des gebeds, opdat Gods kracht in 41 we zwakheid worde volbracht 1

Ik heb gezegd!

Groningen, 3 December 1918.

Sluiten