Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bui zekere redenen geen gedelegeerde rechtsmacht hebben. Hij bepaalde zich bij de zending, welke hij van Engeland en diens Regeering ontving. Daarmede, men begrijpt het, ging moeilijk samen om gedelegeerde volmachten aan een anderen bisschop of aan Rome te vragen, tenzij men aanneemt, dat ook die bisschop of Rome met Engeland zouden geheuld hebben. Gauchon kon geen twee heeren dienen; hij móest den eene liefhebben, maar dan den andere haten. Het goud van Engeland was hem liever dan de volmacht van Rome. Derhalve ging het proces, van het eerste oogenblik af, mank aan een onmiskenbaar en ongeneeselijk euvel: ongeldigheid.

Bij zulk een stand van zaken is de vraag uitgesloten, of uit de rechtbank van Rouen niet onder een of ander opzicht verantwoordelijkheid voor den Heiligen Stoel en van de Kerk volgde. Om te handelen moet men eerst bestaan; de rechtbank van Rouen, als wettige macht, bekleed met rechterlijk gezag en rechterlijke zending, bestond niet. Tot aan het einde van het geding toe is de bisschop van Beauvais niets dan een ingedrongen rechter geweest. Tusschen een ingedrongen rechter en het Opperhoofd der Kerk bestaat niets gemeens, evenmin als tusschen den pikdonkeren nacht en het volle zonlicht. O

Pierre Gauchon had den Paus de rechtsmacht kunnen vragen, die hem ontbrak, om Jeanne te oordeelen. Hij heeft ze niet gevraagd. Maar al zoude hij ze gevraagd hebben hij had ze niet kunnen krijgen

Immers, Gauchon was geen gewoon bisschop, die er geen belang bij bad, welk vonnis hij velde. Zijn verknochtheid aan Engeland, de betrekkingen, welke tusschen de beide Regenten en hem bestonden, de rol, die hij gespeeld had bij de onderhandelingen voor den koop van de gevangen genomen Jeanne, verrieden hem als den verklaarden vijand van de te oordeelen jeugdige Maagd en als den maar al te heeten slaaf en slippendrager van den Vorst, die haar dood zocht. Daar de bisschop van Beauvais dus de doodvijand van Jeanne was, kon hij op geen enkelen titel haar rechter worden; de goddelijke en de menschelijke wetten verzetten zich volstrekt daartegen. Geen macht ter wereld, oëk niet de Plaatsbekleedèr van Jezus Christus, kon hem de macht daartoe geldig verleenen.

Toch heeft. Pierre Cauchon zich die macht uit zich zeiven toegeëigend, hij heeft ze uitgeoefend, hij heeft de vijandin van de Engelschen voor zijn balie gebracht, hij heeft ze veroordeeld, onteerd en belasterd, levend doen verbranden. Op welken titel? Altijd op titel van ingedrongen rechter, van bisschop in onloochenbaren opstand tegen zijn natuurlijk Hoofd, den Bisschop der Bisschoppen, den Paus van Rome. Welnu, een opstandig onderdaan, in zoover hij op-

0 Ph. H. Dunand, 1. c. p. 146—147.

Sluiten