Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

HET KINDEKE VAN DEN DOOD.

Gelijk een meisje voor haar speelgenoot stil weggeslopen ergens achter heg, haar kameraadje riep, die langs den weg achter de boomen zocht haar; maar zij vlood weer heel stil naar een andere plek en bood zich soms waaghalzend aan; was echter weg al eer hij keek, dan speels haar handje leggend op zijn arm, gaf zij zich even bloot.

Zoo speelde zij in harer lentedagen, toen zonne loech, met haar gespeel den dood, die heimlijk rond haar sloop en maar niet slagen kon haar te vangen; zij ontliep hem licht; maar toen ze 'r niet aan dacht, hij 't lieve wicht op eenmaal ving, daar 't in zijn armen vloodt.

Sluiten