Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

•door in de armen van Rusland- te drijven. De Pransohe behoefte aan weerwraak, aan hereeniging met de afgerukte geknechte broeders begon in den loop van den tijd zachtere vormen aan te nemen, te meer, omdat de vooruitzichten van de Franschen in een oorlog met Duitschland zienderoogen zoo veel geringer werden, daar de bevolking van Frankrijk nauwelijks toenam, terwijl de Duitsehe bevolking snel aangroeide en reeds daardoor steeds meer overwicht over de Fransche kreeg. In het jaar 1S06 telde het gebied van het latere Duitsehe rijk 40 millioen zielen, dat van Frankrijk SS millioen. Als Frankrijk in 1S70, zooals het had gehoopt, alleen tegenover Pruisen had gestaan, dan hadden zijn tegenstanders slechts over een bevolking van 24 millioen beschikt. In het jaar 1910 daarentegen telde Frankrijk slechts 39 millioen inwoners, Duitschland 65 millioen.

Vandaar de vrees van Frankrijk voor een oorlog met het overmachtig Duitschland, een vrees, di« thans nog in de voorwaarden van den vrede van Ver«ailles oawerkt. Vandaar ook zijn behoefte aan een alliantie met Rusland.

Door de vijandschap tusschen Frankrijk en Duitschland voelt zich Rusland na 1871 als scheidsrechter tusschen die twee en aldus meester van het heele vasteland van Europa. Daarop vertrouwend waagde Rusland in 1S77 den oorlog tegen Turkije, waarbij het ten slotte alleen in Engeland en Oostenrijk een belemmering vindt in het partij trekken van zijn overwinning. Op het congres te Berlijn in 1878 moet Bismarck tusschen deze twee mogendheden en Rusland beslissen. Hij maakt zich van den Tsaar los en ondersteunt Oostenrijk en Engeland.

Van toen af wendt Rusland zich van Duitschland af, en knoopt het steeds enger betrekkingen met Frankrijk aan, zoodat Bismarck, ondanks zijn 6terk« Russische sympathieën zich steeds meer tot Oostenrijk bepalen moet, waaraan hij (18S2) Italië als bondgenoot heeft toegevoegd, toen Frankrijk Tnnis had bezet, en daardoor de Italiaansche imperialisten, dis nanr dit land scheeloogdcn, ten diepste had gegriefd.

Engeland blijft builen beide combinaties in „glanslijk isolement", maar eerder aan de zijde van het drievoudig verbond, dan aan die van de Fransch-Rnssissche entente. Want met Frankrijk geraakt het in geschil nopens aspiraties in Afrika (Marokko en met name Egypte met Soedan). Tegenover Rusland vond

Sluiten