Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

onze klauwen ter zee volgroeid war-in.. ." En in de achttiende maand van den oorlog constateert de Frankfurter Zeitung, dat Engeland, toen het tot een oorlog kwam, de onaangename waarneming heeft moeten doen, dat het ondanks alle omsingelingsplannen het juiste oogenblik had verzuimd, om zijn meest gevreesden concurrent klein te krijgen. (Pg. 40). De vlootpolitiek werd dus begonnen op gevaar af, dat zij Engeland tot den oorlog tegen Duitschland zou prikkelen. Dat het daar niet toe kwam, was niet de schuld van de Duitsehe politiek, maar het gevolg van de reserve van Engeland, die boven de gewelddadige verplettering van zijn tegenstander de voorkeur gaf aan de zoogenaamde omsingeling, d. w. z. de bevordering van zijn isolatie, die voortkwam uit de Duitsehe wereldpolitiek.

De rampspoedige werking van Duitschland's even zinlooze als provoceerende vlootpolitiek werd nog versterkt door de hardnekkige sabotage van dit land van alle pogingen, tot een internationale overeenkomst over een algemeene beperking van de bewapening te komen en internationale conflicten door scheidsgerechten op vreedzame wijze te beslechten.

Dat bleek reeds op de eerste Haagsche conferentie, die aan deze oogmerken dienstbaar was.

„Juist in de dagen van de Haagsche conferentie hield de Duitsehe keizer zijn redevoering te Wiesbaden, waarin hij een „scherp geslepen zwaard", voor de beste waarborg van den vrede verklaarde." (Fried, Handbuch der Friedensbewegung. Pg. 171.)

Op deze conferentie was de Duitsehe gedelegeerde er niet eens toe te bewegen, het verplichte scheidsgerecht ten minste voor kwesties van schadevergoeding en juridische oneenigheden goed te keuren. Zelfs deze geringe beperking van de beslechting van internationale conflicten door geweld mislukte door den tegenstand van Duitschland, dat later ook alle pogingen van de hand wees, om tot een beperking der wapeningen te komen.

Geen wonder, dat Duitschland in de wereld steeds meer gehaat werd, niet alleen bij de imperialisten, die met de Duitsehe macht rivaliseerden, maar ook bij de voorvechters van volksvrede en volkenvrijheid.

De rol, die het Tsarisme tegenover de Europeesehe democratie, als zijn ergsten gemeenschappelijken vijand, had gespeeld werd nu meer en meer door de Duitsehe militaire monarchie overgenomen. Een zinloozer politiek was nauwelijks mogelijk. Zij moest veroordeeld worden, niet alleen van het standpunt van

Sluiten