Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

leiden, wilde hebben, maar herhaaldelijk had ondervonden ze langs rechtstreekschen weg niet te kunnen krijgen. Om die reden zocht het zijn doel te bereiken langs een omweg: de splitsing van Turkije in een aantal zelfstandige kleine nationale staten. Rusland hoopte dat deze staten, die in godsdienst en ten deele — bij Serviërs en Bulgaren — ook in taal dicht bij het Russische volk stonden, vazalstaten van het tsarisme zouden worden. In tegenstelling tot de Oostenrjjksche en de Turksche regeering begunstigde het tsarisme de nationale onafhankelijkheidsbewegingen op den Balkan en werkte zoodoende in de lijn van den historischen vooruitgang, waartegen die regeeringen zich verzetten. Dezelfde monarch, dien zijn eigen onderdanen vervloekten als den bloedtsaar, werd op den Balkan als tsaar-bevrijder gevierd.

Niettemin zou het Russische imperialisme zijn oogmerken bij de Balkanvolken niet hebben bereikt. Hoe onafhankelijker die volken van den sultan werden, des te zelfstandiger moesten zij zich tegenover den tsaar gevoelen. Zij voelden zich slechts tot hem aangetrokken, zoolang hun onafhankelijkheid van anderen kant werd bedreigd.

Dio andere kant was Oostenrijk in de laatste jaren voor den oorlog steeds meer geworden.

In verband met de groeiende nationale bewegingen van Roemeniërs en Zuid-Slaven, die vooral verdrnkt werden door de groote heeren in Hongarije, zagen de leiders der O.-H. monarchie een groot gevaar in een sterk Servië en Roemenië aan hun grenzen. Bovendien waren den O.-H. agrariërs, en vooral weer den Hongaarschen agrariërs, de agrarische uitvoergebieden van Servië en Roemenië een doorn in het oog. En ten slotte waren het de imperialisten, militairen, bureaukraten en kapitalisten in Oostenrijk, die den weg naar Saloniki wilden beheerschen en wien het bestaan van een zelfstandig Servië een struikelblok leek, dat zij uit den weg wenschten te ruimen.

De politiek van al deze Oostenrijksche elementen drong Servië en Roemenië in de armen van Rusland.

Toen de Oostenrijksche staatslieden meenden, Servië, te moeten verpletteren, om aan de Russische kuiperijen op den Balkan een einde te maken, stond de zaak juist omgekeerd. Juist door hun vijandschap tegen Servië hadden de Oostenrijkers daar den Russischen invloed versterkt. Om dien invloed te vernietigen, hadden de leiders van Oostenrijk een politiek van tegemoetkoming jegens de Roemeniërs en Serviërs in hun eigen land en jegens de staten Roemenië en Ser-

Sluiten