Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

te leggen, die juist in die jaren ondanks een materieelen en geestelijken druk, welke minder sterken zou hebben vernietigd, bezig waren door een eindeloos onderduiken in den geweldigen stroom van observaties, die uit de wereld van het heden en het verleden hun eeuwig dorstende geesten toevloeide, bezig waren de theorie, die zij reeds vóór 1848 hadden geformuleerd, te toetsen aan een steeds wijdere wetenschap en werkelijkheid.

Wij doen een greep en lezen de schitterende analyse, die Marx en engels in een brief van 4 Maart 1853 wijden aan de oorzaken der emigratie uit Schotland en Ierland, ondanks, neen juist tengevolge van toenemenden maatschappelijken rijkdom.

Na de cijfers te hebben meegedeeld, waaruit eenerzijds blijkt, dat de handelsomzet van het Vereenigd Koninkrijk in de jaren 1851 en '52 enorm is toegenomen, en andererzijds, dat uit Schotland in 6 jaren (1847—'S2) 82580 en uit Ierland 1.200.436 menschen zijn geëmigreerd, gaat het artikel voort:

„Men neemt aan dat negen tienden der landverhuizers uit Li verpool vertrekkend, Ieren zijn", merkt het Emigratie-Bureau op. Drie vierden der landverhuizers uit Schotland zijn Kelten, die hetzij uit het Hoogland of uit Ierland over Glasgow komen. Dientengevolge behooren vier vijfden van de geheele emigratie tot de Keltische bevolking van Ierland, het Schotsche Hoogland en de Schotsche eilanden. De London Economist merkt hierbij op: „De emigratie is het gevolg van de ineenstorting van een systeem, dat gegrondvest is op dwergbedrijf en aardappelbouw". Hij voegt er aan toe: „De verwijdering van het overtollige deel der bevolking uit Ierland en de Schotsche hooglanden is de onvermijdelijke inleiding tot alle denkbare verbeteringen:.. Het inkomen van Ierland heeft in 't geheel niet geleden onder den hongersnood van 1846—47 en ook niet door de emigratie sinds dien tijd. Integendeel, de nettoinkomsten bedroegen in 1851 4.281.900 pond sterling, waren dus omstreeks 184.000 pond hooger dan in 1843".

Eerst drijft men dus de bevolking van een land tot armoede, en wanneer men dan niets meer uit haar kan persen, wanneer zij het land ten laste valt, dan jaagt men haar weg en verheugt zich over haar netto-inkomsten 1 Dat is ook het principe, dat RlCARDO in zijn „Principles of Political Economy" heeft neergelegd. Indien de jaarlijksche winst van een kapitalist 2000 pond st. bedraagt, bekommert hij er zich weinig om, of hij honderd of duizend

Sluiten