Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

stoelen" voorzet, dan zijn ze echter netjes ingemaakt en noemt men ze „champignons".

Maar laat ons tot het diner terugkeeren. In plaats van cabinet-pudding of tulband, krijgt gij misschien „apple-pie". Dit is een echt Engelsche schotel. Men bakt ze in een groDte schaal. Binnen in zitten de appelen aan stukjes gesneden en het geheel is bedekt met een korst van deeg.

In het algemeen zult gij merken dat de Engelsche kost veel zwaarder is dan die van het vasteland, en voornamelijk dan die van Frankrijk. Dit is typisch, want men kan het karakter van een volk dikwijls beoordeelen naar de wijze waarop het zijne spijzen toebereidt. Men zou zelfs de volgende vergelijking kunnen maken : Gelijk een „apple-pie" staat tot een „omelette soufflée", zoo staat het karakter van een Engelschman tot dat van een Franschman. Beide hebben hunne voordeelen, maar ook hunne nadeelen. De omelette soufflée is smakelijk, maar het is lichte kost, zeer weinig voeding, maar groot vertoon. De apple-pie daarentegen is degelijk en stevig, maar zwaar van aard, en kan tot indigestie aanleiding geven.

Tegen het einde van het diner offreert men u een stukje Engelsche kaas, wat beschuit en „celery". De Engelsche kaas wordt op een andere wijze gegeten dan de kaas hier te lande. Hier snijdt men ze gewoonlijk in dunne plakkaten en legt ze dan op geboterd brood, doch de Engelschen snijden hun kaas in kleine vierkante brokjes en brengen die dan met een mes naar den mond. De Engelsche kaas is trouwens

Sluiten