Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Waarlijk, het zeemansleven is zoo benijdenswaardig niet, behalve natuurlijk in jongensboekjes. Maar in die boekjes schildert men dan ook juist altijd het pleizierige: het ophangen van muiters,'het in den grond boren van zeeroovers, en het redden van jonge dames op het meest kritieke oogenblik.

Al dat romantische is echter reeds lang uit het zeemansleven verdwenen. Zeeroovers en vliegende zeilen hebben plaats gemaakt voor de douanen en stoompijpen, en als men tegenwoordig een jonge dame op een kritiek oogenblik zou redden, zou men toch niet weten, wat* men er mee moest doen en zij zou u denkelijk wegens „breuk van trouwbelofte" voor de rechtbank dagen.

Met vele zeelieden heb ik gesproken, maar ik heb er bijna nog nooit een ontmoet die er niet naar verlangde om het zeeleven vaarwel te zeggen.

Als zij getrouwd zijn, dan zien zij misschien hun vrouw en kinderen slechts weinige weken in het jaar, en zijn zij vrijgezel dan missen zij alle samenleving. De dienst op het schip is eentonig en prozaïsch : slapen — wachthouden - eten; — eten — wachthouden — slapen, zoo vervelend als een repeteerende decimale breuk.

„Maar," zal de lezer zeggen, „wat moet dat niet heerlijk zijn, al die vreemde landen te bezoeken".

Och, de eerste paar. keeren is het interessant, doch als het jaar op jaar gaat, dan begint het gauw te vervelen. Ook zien de zeelui in werkelijkheid al bitter weinig van die vreemde landen. Als zij in

Sluiten