Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

begeleid op een banjo klinkt een zware mannestem:

„Yo, ho, my lads tbe winds blow free", maar banjo-getokkel en stem verstommen eensklaps. Ben onrustige rust heerscht op het schip en op het donkere dek staan groepjes fluisterende passagiers. Wat is er toch gebeurd?

Maar rondom ons is het donkere nacht, er is niets te zien. Op de brug is echter de zwaarmoedige, angstige stemming plotseling verdwenen. Helder flikkert aan den horizon het licht, de langgezochte leidster, en alle gevaar is nu geweken.

„Wij hadden het licht al een paar uur geleden moeten zien", zegt de maat tot den kapitein.

„Ja; ik geloof dat het achter een wolk zeemist verborgen is geweest en toen die wegtrok, zagen wij het ook ineens."'

Snel worden de waarnemingen gedaan, de nieuwe richting bepaald en full speed doorklieft het schip weder de zwarte golven.

Uit de rookkamer komt opnieuw muziek en in koor klinkt het:

„Sailing sailing over the bounding main".

Als men over de snelheid van schepen spreekt, zegt men gewoonlijk „zooveel knoopen in het uur." Ik meen dat de oorsprong van deze uitdrukking te vinden is in de wijze, waarop men aan boord de snelheid van het schip op een gegeven oogenblik bepaalt. Dit geschiedt op zeer eenvoudige manier en 'allen die wel eens een zeereis gemaakt hebben, zullen er mede bekend zijn.

Sluiten