Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

glazen buisje, hetwelk aan het onderste einde open is.

Het zware gewicht met koker en buisje wordt nu overboord gegooid en zinkt, terwijl de staaldraad zich snorrend afwindt.

Heeft het gewicht den bodem bereikt, dan wordt de draad weder opgewonden. Nu neemt men het glazen buisje uit den koker en kan daaraan zien, hoever het water er in doorgedrongen is. Hoe dieper het buisje geweest is, des te hooger is natuurlijk de drukking van het water, des te meer samengeperst wordt de lucht en des te hooger stijgt het zeewater in het buisje. Een gedrukt lijstje geeft dan precies de diepte aan.

Verder hangen er nog op het. achtereind van het schip de lichtgevende reddinggordels. Aan deze gordels zit .een blikken trommel, gevuld met een chemische stof, die, als zij in aanraking met water komt, in brand raakt. Valt nu 's nachts iemand over boord, dan kan niet alleen de drenkeling den hem toegeworpen gordel zien, maar de booten, die uitgezet worden, kunnen hem gemakkelijk vinden.

De zeeschepen zijn tegenwoordig van veel betere .reddingstoestellen voorzien dan zelfs nog eenige jaren geleden. Niet alleen heeft men, behalve de gewone reddingsbooten, nog opvouwbare booten, welke bijna geen plaats innemen, maar zelfs de banken op dek zijn zoo ingericht, dat zij in een minimum van tijd in zeer doelmatige vlotten veranderd kunnen worden.

Als men tegenwoordig op tentoonstellingen de prachtig ingerichte en vernuftige reddingsmiddelen jZier, zon men bijna voor zijn pleizier. een schipbreuk

Sluiten