Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het water en de zachte deining, door onze boot veroorzaakt, schijnt zich traag en moede over die stille oppervlakte voort te planten, totdat zij eindelijk zich langzaam in de zee oplost.

Een doodsche stilte heerscht in de natuur en zelfs de zeemeeuwen, die ons schip volgden, hebben ons verlaten. Slechts twee landvogeltjes, die bij toeval op onze ra's neergestreken zijn, blijven ons getrouw. Zij zitten in het touwwerk dicht bij elkander, de kop in de schouders gedoken, de veeren wijd uitstaand en zij tjilpen, maar in die stille lucht klinkt hun tjilpen „unheimlich".

Effen ligt de oceaan en onbewolkt strekt de witblauwe hemel zich daarover uit, maar de horizon is wazig, bijna onzichtbaar, en zee en hemel schijnen ineen te smelten.

Morgen zijn wij in de zoo gevreesde baai van Biscaye en ik had gehoopt een stillen overtocht te hebben, want wind en golven schenen te slapen, maar dat wegbergen van de dekstoelen, dat in orde brengen van de „fiddles", dat zijn teekenen, die ik niet vertrouw.

Het verschijnen van „fiddles" is op zee, wat het bezoek van schoonmama op land is: — een zeker voorteeken van een komenden storm.

De „fiddles" zijn latten, ongeveer 4 centimeter hoog, Welke op de eettafels bevestigd worden op zulk een wijze, dat de tafel er door in ruiten verdeeld wordt. Boven op deze latten spreidt men het tafellaken, en de gerechten en het tafelservies komen dan in de ruiten

Sluiten