Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ja, waarde lezer, helaas, wij kunnen die merkwaardige rots niet bezoeken, want de „Parramatta" laat et op deze reis het anker niet vallen en wij gaan recht door naar Brindisi.

Maar ofschoon wij niet aan land knnnen gaan, genieten wij toch van het heerlijke gezicht.

De zee ligt vlak en effen gelijk een spiegel en de zinkende zon kleurt het water met bloedroode strepen. Somber, machtig en in stillen ernst rijst de zwarte Gibraltar-rots steil uit de zee opwaarts en zijn zware lijnen teekenen zich scherp af tegen den rosehemel.

Als wij tegenover de rots gekomen zijn, worden onze scheepsvlaggen omhoog geheschen, en de kijkers aan boord richten zich op het scheepsstation, op den top van de rotsvesting.

Eindelijk zijn onze vlaggen genoteerd, wordt ons signaal van de vesting beantwoord en stoomen wij. weder „full speed" verder.

Binnen weinige minuten zal langs de telegraafkabels de tijding snellen dat de „Parramatta" Gibraltar gepasseerd is en dat „All is well!" Onze vrienden in het moederland zullen weten, nog voor de zonne gezonken is, dat wij de gevreesde baai van Biscaye veilig gepasseerd zijn, en met dien electrischen stroom vliegen onze gedachten naar het land dat wij, voor wie weet hoe lang, verlaten hebben.

Doch geheel afgezonderd van Engeland zullen wij ons nooit gevoelen, want waar wij op onze reis ook móchten komen, overal zullen wij de Engelsche taal

Sluiten