Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

duur was, dat het zoo warm was, dat het zoo stoffig was, enfin, als wij hun klaagliederen aanhooren, zijn wij blijde, den breeden weg over de open frissche zee genomen te hebben.

Het inladen van de mails geeft veel bedrijvigheid. Honderden en honderden groote bruin-linnen zakken, gevuld met brieven en pakketten. Met de grootste nauwkeurigheid worden zij geteld om te zorgen dat er niet één ontbreekt, en dan worden zij in de daarvoor speciaal gebouwde mailkamer gebracht.

Die bruin-linnen zakken, wat voor gewichtigs ligt daar niet al in opgesloten. De inhoud zal verspreid worden over de geheele wereld en in verbeelding zie ik de menschen, die met verlangen wachten op de brieven die wij met ons medevoeren.

Over de zandige vlakten van Australië draaft een „cowboy" naar het postkantoortje, uren van zijn kamp verwijderd, om te hooren of er al brieven uit Engeland zijn. In het oerwoud wachten de ingenieurs met spanning op den Maleier, die, zoodra de mail aankomt, den langen marsch naar het kamp zal ondernemen. Op zee telt de zeeman de dagen, die hij nog wachten moet, voordat hij in deze of gene haven nienws van zijn „home" ontvangen kan — van zijn „home", waar hij bijna nimmer is.

En de stervende wentelt zich onrustig op zijn doodsbed. Hij kan nog niet het Eeuwige Oosten ingaan. Hij houdt zich door wilskracht in 't leven, want hij wil nog één mail ontvangen, nog een laatsten groet van 't verre vaderland.

Sluiten