Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Doch de afscheiding tusschen die twee klassen wordt door de Maatschappij (niet door de passagiers) streng gehandhaafd en vooral een incident, dat mij onder de oogen kwam, deed mij pijnlijk aan.

Een Britsch officier keerde naar zijn regiment in Britsch-Indië terug. Een groot liefhebber van honden, had hij drie Iersche terriërs meegebracht, maar toen hij aan boord was, bemerkte hij tot zijn schrik dat het transport en de voeding van de honden hem zoo duur zou komen te staan, dat hij met zijn geld niet uit kon komen.

Het tractement in het Britsche leger is betrekkelijk zoo gering, de wijze van leven in sommige regimenten daarentegen zoo kostbaar, dat de officieren, tenzij, zij gefortuneerd zijn, er ternauwernood mee kunnen toekomen. .

Deze officier, die zijn honden niet achterlaten wilde, nam toen IIae klasse. Hij mengde zich weinig met zijn medepassagiers en zat gewoonlijk op een stoel te lezen, omringd door zijn drie terriërs. Door zijn medepassagiers werd hij om zijn zelfopoffering geacht en waar tróóst of raad noodig was, wendde men zich steeds tot hem. Hij was aller vriend.

Zijn vriendèn uit de Iste klas kwamen hem vaak bezoeken, doch scheepswet verbood hem op hun gedeelte van het dek te komen.

Tot de onaangename Iste klas-passagiers rekende men vroeger de Australiërs, ofschoon dit in de laatste jaren geheel en al veranderd is.

De Australiërs die in vroegere jaren „Appy old

Sluiten