Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Tusschen de stations ziet men geen sterveling, behalve misschien een paar Arabische jongens die het schip naloopen om de pennies te bemachtigen die de passagiers hun toewerpen.

Te Ismaïlia laten wij voor een half uurtje het anker vallen in het meertje Timsah. Onze mail wordt bijna oogenblikkelijk omringd door een menigte inlandsche bootjes beladen met koopwaren, die men ons aanbiedt. De drie hoofdartikelen zijn cigaretten, een soort kleverig suikergoed, hetwelk zij „TurkiBh delight" (!) noemen en mandarijnen. (*) De mandarijnen en sinaasappelen zijn overheerlijk en smaken geheel anders dan de half uitgedroogde, op reis rijp geworden exemplaren, die men ons in Europa voorzet.

Te Ismaïlia ziet men een weinig meer groen, hier en daar klompen dadelboomen. Dit komt omdat te Ismaïlia het zoetwaterkanaal uitmondt en overal waar men water heeft, schiet in die streken weldra een plantengroei omhoog.

Doch ons kort oponthoud te Ismaïlia is reeds ten einde en wij stoomen weder door het kanaal „half speed", tot dat wij de Bittere Meren bereiken.

De vaart door de Bittere Meren is voor Engelschen steeds bijzonder interessant, want hier heeft altijd een „race" plaats, die het hart der. Britten in verrukking brengt.

Zooals ik reeds mededeelde, worden de schepen in

(*) Ik bedoel de vruchten, door de Engelsehen „Tangerines" genoemd en niet mijn chineesche vrienden.

Sluiten