Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ik zou u van nog veel meer willen vertellen, van de bal masqués, van concerten, van bazaars, van tooneeluitvoeringen, van smoking concerts. Ik zou u willen beschrijven het loome slaperige leven, als geen zuchtje de zee rimpelt en de middagzon het pek tusschen de naden doet smelten. Met u, lezer, of nog beter, met u, lieve lezeres, zou ik weer in gedachten willen genieten van die goddelijke tropische nachten, van den sterrenhemel zoo fonkelend, dat het sterrelicht als zooveel schitterende naalden in de wateren weerkaatst, en luisteren met u naar het droomerig klotsen van de golven.

Maar, lieve lezeres, daar heb ik nu geen tijd voor. Er is land in zicht — een lange blauwe lijn aan den horizont. Het is het eiland Ceylon, en daar ik over moet stappen op een andere boot, (de „Parramatta" gaat door naar Australië) ben ik druk bezig mijn boeltje in orde te brengen.

En dat is mij een heel werkje, want als je zoo weken achter elkaar in een beperkt kajuitje geleefd hebt, als je van nature het land hebt om dingen op te vouwen en beter den boel uit dan in kan pakken, dan verkrijg je weldra een toestand zoo gecompliceerd, dat de Oostersche quaestie er nog niets bij is.

Onder de kooi van mijn kajuitsmaat was een mooie rnimte en ik had daar gebruik van gemaakt om er maar alles, wat mij in den weg was, in te stoppen. Maar nu kwam het pakken.

Op een koffer gezeten, vischte ik langzamerhand met den haak van een wandelstok het boeltje er onder

Sluiten