Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

of beter gezegd het sanatorium aldaar, heeft voor mij en voor nog vele anderen die in de Oost vertoefd hebben, treurige en zoete herinneringen. Menige krachtige jonge man, door jungle-koortsen aangegrepen, zwak als een kind, met koortsig wild bloed jagend door de aderen, heeft daar op de koele heuvels in de f rissche lucht nieuw leven gekregen, maar ook velen, al te velen, hebben daar den laatsten strijd gestreden, doodsmoede den laatsten zucht geslaakt, en terwijl de moeder in het verre vaderland zich ongerust maakt dat de mail geen brief van hem brengt, legt men hem ter ruste onder de palmen.

Penang (want men noemt de stad naar het eiland altijd Penang en bijna nooit Georgetown) ligt op eene vlakte tusschen de zee en de bergen, maar het sanatorium ligt op de heuvels, „de Hills," zooals zij daar heeten.

De heuvels verheffen zich 2700 voet boven de zee en zijn, gelijk het geheele schiereiland van Malakka, met eene dichten weelderigen plantengroei bedekt. Op deze heuvels vindt men het signaalstation, een gouvernements-bungalow en het sanatorium, of beter gezegd het hotel, want het zijn niet alleen de zieken die hier komen, ook vele toeristen en Penangisten treft men onder de gasten aan.

De weg naar boven is schilderachtig en prachtig onderhouden, maar zoo steil dat de meesten den tocht per pony of per draagstoel maken. Hoe hooger men komt, hoe frisscher en hoe opwekkender de lucht wordt. Het tropische, olieachtig-warme van de

Sluiten