Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

DE PRINS

Dc bejaarde Koning van Livórno bekommert zich niet meer om eerbewijzen, zijn hand kan den schepter niet meer omklemmen. Als een knagende worm hebben de jaren hem tot den ouderdom gebracht, 't bederf van den ouderdom heeft de eerzucht gedood. Het sneeuwt op den Olympus! Wit, spierwit zijn de haren van zijn hoofd, bevend zijn voeten, een onvruchtbare grafsteen zijn hart. Het moderne leven, druk, fantastisch, vol kracht, stort zioh langs hem uit, gaat voorbij en verdwijnt als helder water dat langs een uitgedroogden eik neerstroomt. Hoe kon hij 't bevatten, en waar kon hij 'tvolgen? Onmogelijk! Hij roept zijn zoon, zijn eenig kind, en smeekend zegt hij hem met matte stem, met doffe oogen:

„Mijn heerlijke en kostelijke zoon, kom tot mij en neem dit. Trek als chlamys 't harnas aan; zet de Kroon op het hoofd, een doornekroon; houd den Schepter, een prikkel voor uw volk; regeer en heersch. Heersch als een vader en koning."

De prins antwoordt hem weerspannig:

„Mijn vader noem ik u en ik buig mij voor u, den koning. Ik wil niets hebben; ik neem niets aan. Een vreeselijke Gorgóna staat naast U. Niet gij regeert 't Koninkrijk; niet gij bestuurt 't volk. Of ik verjaag de Gorgóna, öf ik sterf."

En hij neemt een schip met rood zeil, rust 't voortreffelijk uit, en gaat naar zee. De prins is niet alleen begiftigd met kracht en moed, maar paart daaraan verstand. Hij neemt niet alleen moorden-

Sluiten