Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

weerspiegelde al die kleuren en scheen in geestdrift tegenover den wonderbaarlijken overvloed van zooveel schittering. Maar ik was nog méér in geestdrift. Ik wist niet wat te doen en te denken. Ik dacht dat de ondergang van de wereld was gekomen. Nu, met zoo'n ondergang kon iedereen tevreden zijn. Als een tweede Heliogabalus wil de aarde ondergaan in de rozeroode golven.

Maar plotseling huiverde 'k weer. Diep onderaan, uit de violette wolk zag ik een reusachtige schaduw te voorschijn komen. De groote gestalte en 't hoofd dat als een toren was, geleken in de diepte van den hemel op den H. Honorius. De twee groote schitterende oogen waren stralend rond in de pupil en zagen trotsch de wereld aan voor ze die in 't niet zouden doen verdwijnen. Daar is Hij, dacht ik: de van God gezonden engel, de Vernietiger enRedder.Ikkeekmetwijdopenoogen en voelde een kilte in mijn ziel. Elk oogenblik vewachtte ik dat de vreeslijke slag als een hamer op mij zou neerkomen. Nu gaat de aarde ten onder met haar vruchten en de zee met haar schepen. Uitwas 'tmet liederen, reizen en kussen. Geboorte en dood zullen ten laatste verzinken in den afgrond van 't niet.

Nog steeds hoorde 'k den slag niet. De schaduw schreed voort over 't water met vurige sprongen. Hoe sneller zij voortschreed, des te kleiner werd haar gestalte. En plotseling stond de vreeslijke massa voor mij als een beeldschoon meisje. Zij droeg een krans met diamanten versierd op 't hoofd en haar rijkdom van blauwe haren viel over de schouders neer tot op de golven, 't Breede voor-

Sluiten