Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en zei:

„Goed sturen, Barbatrimis, recht op dat ellendige beest af. Kijk goed dat je hem niet uit 't oog verliest!"

„Kapitein, ik vind dat we een paar zeilen moeten laten zakken. De zuidenwind zal ons een bries brengen," herhaalde de stuurman zachtjes.

„Ach wat, laat 'm zijn gang gaan, oude sufkop," riep kapitein Kremydas. „Goed sturen en recht eropaf, zeg 'k!"

Barbatrimis ging mopperend aan 't roer zitten en greep de pen met zijn hand. De wind werd steeds sterker. De vlagen werden talrijker en de zeilen begonnen de een na den ander te zwellen, bolden zich op als groote schelpen; de touwen en katrollen kraakten. De oude Barbatrimis gaf nu zijn bevelen snel na elkaar, de matrozen liepen van touw tot touw, de schoener sprong over de golven als een vlug paard over het open veld, en de achtersteven wiegelde steeds in 't water. Maar zoowel kapitein als matrozen letten niet op 't schip of 't weer, maar alleen op den uil die onophoudelijk om ons heen vloog, steeds naar links en naar rechts.

In 't begin vond iedereen de volharding waarmee de kapitein bleef strijden tegen een vogel wel wat zonderling. Behalve Barbatrimis die nog de oude denkbeelden had, waren wij nog weifelend. Maar langzamerhand vergaten wij de een na den ander ons zelf terwijl we 't vliegen van 't beest volgden. Koppigheid en bijgeloovigheid streden in ons en maakten ons razend. Wij hoopten dat

Sluiten