Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„En ik heet Gligóris Physèkis. En als je met mij durft te vechten, gooi dan je dolk weg en kom op, dan zullen we hier op 't strand worstelen."

Marinos zag Gligóris goed in de oogen en glimlachte. Hij doet zijn buis uit, werpt 't op den grond met zijn mes, en begint rond te loopen en zijn handen te bewegen alsof hij ging dansen. Gligóris deed hetzelfde.

„Wie valt, trakteert vanavond den heelen troep."

„Tot den morgen toe," antwoordt Marinos. „En ook de muziek?" „Ook de muziek."

Ze zien elkaar woedend aan en storten zich op elkaar, 't Was alles afgeloopen voor men amen kon zeggen. Kondaras grijpt Physèkis om 'tmiddel en legt hem.

~ ,,'t Is genoeg, Gligóris, je rug heeft aarde gegeten," roepen hem zijn vrienden toe.

Gligóris staat op, schudt zich, doet zijn buis aan en denkt dat 't beter zou zijn geweest als hij alleen de druiven had verloren.

's Avonds was de herberg van Theocharis vol pretmakers, 't Heele dorp verzamelde zich buiten om den beroemden Kondaras te zien. Hij die als hij „aan 't werk" was, een wild dier was, deed zich nu voor als een engel. Alleen de Muskuseilanden brengen zulke heerlijke pallikaren voort. Zijn gestalte een cypres, zijn middel een ring. Zijn oogen groot en mooi als van een jong meisje, zijn zwarte knevel een haak. Allen bewonderden hem zooals hij daar zat op zijn stoel en de gezondheid dronk

Sluiten