Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Maar Angélica, je bent van ons slag, en denk maar niet, dat je ons Europeesch kunt maken," zeide de oudste.

„Ik jullie Europeesch maken, beste kind? De Hemel beware me! Zorg maar dat jullie mij niet Europeesch maakt, nu ik weer een boerinnetje ben geworden. Over een week mogen jullie voor mij 't bruidslied zingen."

Ze stonden allemaal verstomd. Ze leggen het werk neer, kijken elkaar aan, gaan als dwazen aan 't kakelen, springen op en gaan om Angélica heen staan, om te hooren wat er aan de hand is.

„Kalm wat, dan zal 'k 't jullie zeggen. Wel, 't is doodeenvoudig; ik houd van iemand en ga met hem trouwen. Wordt nu maar niet jaloersch. 't Is geen vrijer van een van jullie. Hij is niet uit 't dorp vandaan. Hij is niet oud en ook niet arm. Hij kent niet veel letters, maar hij verstaat zijn vak. Hij kan mij niet spreken van zijn liefde als een boek, maar hij kan er van zingen als een vogel in 't bosch."

„En hoe heet hij?" roepen ze allemaal.

„Hoe hij heet? Iets dat met honing erg lekker is."

„Myzithras5)!" riep de oudste.

„Omdat jij 't geraden hebt, mag jij me als bruid komen kleeden. Ik trouw uit 't huis van meneer Spanós."

En zoo gebeurde. Spanós had alles op zich genomen, de brave man gedroeg zich alsof hij haar vader was.

Angélica werd ook een echte dorpsbruid. De gouden loovertjes ontbraken niet, evenmin de tallooze versiersels en aardigheden, die maken

NGN3

Sluiten