Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ros" gezien hebben, laten wij nu in 't kort haar geschiedenis vertellen:

Zij was een achttienjarige wees toen haar tante haar uithuwde. De bruid was mooi, goed en verstandig ; de bruidegom een flinke jonge man die zelf wat bezat: wat wilde men nog meer? Er kwam later ook een kleine jongen, en met zijn eersten lach ontbloeide de boom van hun geluk.

Maar 't engeltje bleef niet lang bij hen. 'tVloog weg en liet hen alleen achter, nog voor er een jaar om was. Ze waren beiden ontroostbaar. Laat de moeder eraan denken dat ze 't soms alleen in de wieg had laten liggen en naar de bron was gegaan, en dan barstte ze in tranen uit. Laat de vader eraan denken dat hij 't eens op een avond had gedreigd om het stil te doen zijn, en dan begon ook hij te huilen als een klein kind. Ze zaten 's avonds samen bij de wieg en praatten steeds over hun kindje.

Een geheele winter ging zoo voorbij. Maar toen de volgende winter was gekomen, waren ze 't jongske halfvergeten, en met de lente kwam hun tweede: nu was 't een meisje.

Dezelfde vreugde, dezelfde liefkoozingen, misschien ook hetzelfde brommen als 't kind huilde. Maar 't ellendige was, dat hetzelfde lot het wachtte: ook dit ongelukkige schepseltje werd geen jaar oud. Dus vloog de vreugde weer 't huis uit en begonnen opnieuw de klachten en de tranen.

Nog geen drie maanden nadat ze 't meisje hadden verloren, krijgt Lambros opdracht van zijn meester, den heer van 't dorp, om naar Roemelië te reizen en eenige zaken voor hem te regelen,

Sluiten