Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Grauwtje keerde dan zijn kop naar zijn meester, bewoog zijn ooren vol verlangen en liefde en keek hem met zijn prachtige oogen aan, oogen die zelfs een meisje met de prachtigste zwarte kijkers hem mocht benijden.

Maar op een andere keer, onder 't werk, als 't erg warm was en de last veel te zwaar, en Grauwtje toevallig slecht geluimd of oververmoeid was en niet veel lust toonde om bergop te gaan, dan verloor Oom Jannis zijn geduld en sprak tegen hem in een taaltje dat een mensch onmogelijk zou verdragen, maar Grauwtje verdroeg 't toch en deed zijn uiterste best, want hij wist dat er ook nog. een stok bestond, ofschoon Oom Jannis hem geen pak slaag daarmee gaf dan wanneer hij zag dat zijn woorden niet doordrongen. Een ezel is verstandiger dan veel menschen, die niet begrijpen wat ze je moeten geven, of waarmee ze 't met je eens moeten zijn, hoe logisch 't ook is, dan wanneer ze zien, wanneer ze voelen de kracht op hun rug, of wel ergens anders.

Een heldhaftige ezel was Grauwtje, een bizonder meester Oom Jannis. Daardoor leefde Grauwtje ook vele jaren en diende zijn meester, zooals nog nooit een ezel een mensch diende.

Maar alle dingen van deze wereld hebben een einde en zoo had ook de onafscheidelijke vriendschap tusschen Oom Jannis en Grauwtje haar einde.

De twee vrienden kwamen van 't veld, op een middag in Augustus, met een vracht druiven, 't Was oogsttijd, ze hadden geen tijd te verhezen, de druiven wachtten gesneden aan de stokken om

Sluiten