Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Ze wilden 'm dadelijk vermoorden. Maar bij de beek naast den plataan springt plotseling de kleftenbende vanTsèlios met Loelóédo tevoorschijn:

„Raak ze, de honden!" roept de molenaar van boven af toen hij ze zag, „raak ze, de honden!"

Tien karabijnen huilden toen tegelijk en de Turken vielen als een blok over elkaar heen. 't Molenwater was rood van 't bloed,

Maar temidden van dat tumult schudde de muur, waarop Liakos was blijven zitten, tot in z'n grondvesten. Hij was door't vuur verteerd en stortte in, half naar den eenen, half naar den anderen kant, met Liakos in de lucht, — Liakos die nog schreeuwde temidden van de neerrollende steenen:

„Raak ze, de honden, raak ze!" —•

Toen de oude herder die treurige geschiedenis geëindigd had, was 't alsof van de rots, waarop wij beiden lagen uitgestrekt, de echo over den bergrug heen de laatste woorden overnam en ze ver weg voerde, heel ver weg naar onze Grieksche grenzen, verkondigend, schor van groote begeerte naar wraak:

„Raak ze, de honden, raak ze!"

Sluiten