Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

verbaasd aan, en als om hun wraak te toonen aan 't meisje dat hen vroeger zoo minachtend behandelde, glimlachten ze daarna honend en streken kranig hun haakvormige snor op. Hoe zou iemands hart zoo'n verdriet kunnen dragen!... De tranen stroomden over haar verwelkte gezicht. Maar plotseling klonk er uit een winkeltje aan den overkant een zacht liedje op de mandoline. Ze keerde zich om en zag een jongen man die de snaren van z'n mandoline tokkelde en stil en zachtjes zong:

De pokken sieren U 't gelaat alsof het paarlen

waren;

Zoo zijn de druppels van den dauw die zich in 't gras vergaren.

En bij de laatste woorden keek hij haar recht in de oogen. 't Meisje raakte in de war en haar betraande oogen zagen hem met een gloeienden blik. aan. Hij was de eenige die nog met een blik van verlangen naar haar keek, de eenige die haar verwelkte schoonheid bezong, de eenige die... misschien nog van haar hield: zij glimlachte en nam hem wat beter op om te zien wie 't was. Onwillekeurig ontsnapte haar een naam:

„Chapsas de zanger!"

Chapsas de zanger wiens lieflijke stem de dooden en afgestorvenen deed opstaan. Hoe dikwijls hadden niet vroeger z'n droeve klachten haar heerlijk doen insluimeren, terwijl zij zich niets van z'n verdriet aantrok wanneer hij daarvan 's nachts zoo zacht aan 't zingen was onder haar raam? En

Sluiten