Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

werpen, de groote voorraadkast achterin, zoodat die een kamertje apart vormde, den oven opzij daarvan en een stuk of twee kasten. Geen enkele versiering aan de muren, alleen in een hoek een heiligenbeeldje met een brandende kaars, en naast *t raam, zoodat dé blauwe glans van de lucht erop viel, een groot blond portret van de ongelukkige prinses armoedig vastgespijkerd, waaronder met groote letters H. K. H. Alexandra.

Artinia gaf ons al gauw ieder een masticha te te drinken en een kop koffie; daarna ging ze naar buiten, riep haar vader om twee kippen te slachten, en kwam lachend weer binnen met den schotel waarop de geslachte kippen nog in hun bloed lagen te druipen in haar handen; rok en mouwen had ze opgestroopt. En zij met haar mollige handjes en haar cypressengestalte ging toen de beesten schroeien en plukken, 't deeg van haar koek bereiden, den pot op 't vuur zetten en den oven stoken.

Intusschen begon 'k een gesprek met den heer des huizes. In korten tijd was 'k geheel op de hoogte van zijn geschiedenis, want Nikólas Trypias had een geschiedenis, al was hij maar een boer, en een treurige, ware geschiedenis. Hij zal nog geen yeertig jaar geweest zijn, en hij zag er uit of hij over de vijftig was. Verdriet en ellende hadden hem al vroeg gebroken.'Z'n grijze hoofd zag bij 't licht van de lamp nog witter dan 't was, in z'n oogen was bijna alle gloed gedoofd, en z'n lange gestalte was 't aan te zien dat hij niet alleen door 't harde werken zoo mager was. Z'n stem klonk heesch, ge-

smnnrH «»n <»llf vunnrA harl f»t>n rlroeven klank. Her-

Sluiten