Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

door zes krullen, drie aan eiken kant, zakte meer en meer voorover, zoodat de zware plooien van kin en hak tenslotte rustten op haar vollen boezem-, ze snurkte zachtjes.

Haar man boog zich naar haar over en schoof voorzichtig een kleine, leeren portefeuille tusschen haar vingers, die zij op den buik hield gevouwen.

Deze aanraking maakte haar wakker; met slaapdronken oogen keek zij naar het leeren voorwerp, dat van haar schoot gleed en open viel. Goudgeld en bankbiljetten rolden op den bodem van het rijtuig. De barones werd nu klaar wakker en de uitbundige vroolijkheid van haar dochter uitte zich in een luid lachsalvo.

De baron raapte het geld op en legde het op zijn knieën.

— Dat is alles," zei hij, „wat er overblijft van onze boerderij. Ik heb ze verkocht om ons kasteel te laten restaureeren, want we zullen daar voortaan dikwijls wonen."

De barones telde: zesduizend vierhonderd francs. Kalm stak zij ze in haar zak.

Het Was de negende boerderij die zij verkochten van de erfgoederen hun door hunne ouders nagelaten. Zij bezaten nu nog ongeveer twintig duizend livres rente uit landgoederen, die, indien ze accuraat werden beheerd, makkelijk jaarlijks dertig duizend francs rente konden afwerpen.

Daar zij eenvoudig leefden, zou dit inkomen toereikend zijn geweest, maar in dit huisgezin was een bodemlooze put die alles verslond: de offervaardigheid. Zóó kwam het, dat het geld hun door de vingers gleed, wegrolde en verdween. Waarheen? Dat wisten ze feitelijk zelf niet. Elk oogenblik hoorde men:

— Ik heb vandaag honderd francs uitgegeven en ik heb er eigenlijk niets voor gekocht."

Die gemakkelijkheid van geven maakte overigens een groote vreugd uit in hun leven en zij begrepen elkander volkomen op dit punt.

—- Ziet mijn kasteel er erg mooi uit?" vroeg Jeanne.

— Je zult het zelf zien" antwoordde de baron op vroolijken toon.

Sluiten