Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De pendule op den schoorsteen, eveneens uitgevoerd in empire-stijl, sloeg elf uur. De baron gaf zijn dochter een kus en ging naar zijn slaapvertrek.

Jeanne ging naar bed.

Ze keek nog eens naar de meubels in haar kamer en doofde toen den kaars. Maar links van het ledikant was een groot venster, waardoor de maan naar binnen scheen, die een zacht licht wierp over een deel der liefdesavonturen van Pyrame en Thysbé. Door het andere venster, tegenover het voeteneind, zag Jeanne een grooten boom, door zacht licht overgoten. Ze ging op de zijde liggen en sloot de oogen, om ze eenige oogenblikken later weer te openen.

Ze kon niet inslapen. Voortdurend nog voelde zij het hotsen en stooten van het rijtuig. Zij had kramp in haar kuitspieren, haar hoofd gloeide koortsig; ze stond op, opende een venster en keek naar buiten.

Vlak tegenover zich zag zij het uitgestrekte grasveld, waarop twee reusachtige boomen zich verhieven, een plataan en een lindeboom. Aan het einde van het grasveld lac^een boschje en dan kwam het parkachtig gedeelte met zijn populierenlaan, die de bezittingen der beide pachters scheidde, de eene bewoond door de familie Couillard, de andere door de familie Martin.

De vredige kalmte van dit nachtelijk landschap gaf het jonge meisje haar rust terug en het was Jeanne, alsof zij genoot van een fdsch bad; een rilling van geluk doorhuiverde haar, een liefdedroom kwam over haar.

Liefde! Sinds twee jaren had zij er al van gedroomd. Nu was zij vrij om lief te hebben; behoefde zij nog slechts te wachten tot hij zou komen!

Hoe zou hij zijn? Zij kon er zich geen juiste voorstelling van maken en dat verlangde zij ook niet.

Ze wist alleen, dat zij hem zou liefhebben met heel haar ziel en dat hij van haar zou houden met heel zijn wezen. Ze zouden samen wandelen door de avonden, die zouden zijn als deze; ze zouden hand in hand gaan, innig naast

Sluiten