Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

een eind van de kust verwijderd was, liet ze zich op haar rug drijven, dan kruiste zij de armen over de borst en haar blik volgde een vlucht zwaluwen, die verdween aan den horizon of het blanke silhouet van een zeevogel. Niets was er te hooren dan het verwijderd geluid van de golfjes, die klotsten op het strand of die de kiel lekten van een stilliggend vaartuigje. Dan uitte Jeanne haar levensvreugde in het slaken van scherpe kreten of door het slaan op de wateroppervlakte met beide handen.

Zij kwam dan met grooten honger terug en met oogen waaruit de blijdschap straalde.

De baron bemoeide zich meer met den landbouw; bij wilde alle mogelijke proeven nemen, nieuwe gereedschappen invoeren, vreemde gewassen kweeken en acclimatiseeren en een groot deel van den dag bracht hij door met besprekingen met de boeren, die het hoofd bleven schudden en geen vertrouwen hadden in zijn proeven en plannen.

Een enkele maal ook ging hij er op uit met de visschers van Yport, om als een eenvoudig matroos ter vischvangst te gaan. Dan vertelde hij later aan den maaltijd vol geestdrift van zijn uitstapjes en de barones verhaalde op haar beurt hoe dikwijls zij door de populierenlaan had gewandeld, altijd aan den rechterkant, tot aan de hoeve van de Couillards, omdat aan den anderen kant niet genoeg zon was.

Men had haar aangeraden, beweging te nemen en eiken morgen ging zij er nu op uit aan den arm van Rosalie, die haar stevig had ingestopt in een mantel en twee sjawls; op het hoofd droeg zij een zwarte kap, gevoerd met rood tricot. Zoo wandelde dan het tweetal altijd maar heen en weer; de barones trekkend met haar linkervoet en elke vijf minuten bleef ze even stran en dan zei ze met een goedige berusting en vriendelijk geduld in haar stem: „Even wachten, kind, ik ben een beetje moe."

Zij had op enkele plaatsen een bank laten zetten en als zij ging rusten, ontdeed zij zich telkens van een der zware overkleeren. Eerst verdween de kap van haar hoofd, dan de

Sluiten