Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

sjawl, dan nog een sjawl, dan de mantel en als 't tweetal een paar keer de populierenlaan was op en neergegaan, droeg Rosalie een groot pak kleeren over haar vrijen arm.

In den namiddag sliep de barones meestal een uurtje op de chaise-lonque, die bij mooi weer naar buiten werd gebracht.

Met de mééste blijmoedigheid sprak de barones over haar kwaal, die ze „mijn hypertrophie" noemde. Tien jaren terug had men eens een dokter geraadpleegd, omdat zij aan benauwdheden leed en die had gesproken van hypertrophie. Sindsdien had zij dit woord, waarvan zij de beteeekenis slechts vaag begreep, in haar hoofd gehouden.

Na dit consult had zij steeds hardnekkig geweigerd zich door een anderen dokter te laten onderzoeken, bang, dat hij nog andere kwalen zou ontdekken en zij sprak van „haar hypertrophie" bij elke gelegenheid en zoo dikwijls, dat het was, alsof die ziekte speciaal de hare was, waarop geen ander eenig recht mocht laten gelden.

De baron sprak van „de hypertrophie van mijn vrouw" en Jeanne redeneerde over „mama's hypertrophie", zooals ze zouden hebben gesproken over „de japon, de hoed of de parapluie."

Ze was heel mooi geweest in haar jeugd en heel slank, ze had op geen bal ontbroken, ze had gedanst in de armen van alle uniformen van het Keizerrijk, en ze had Corinne gelezen, en daarbij tranen gestort.

Maar gaandeweg was haar taille omvangrijker geworden en toen zij aan haar stoel werd gekluisterd, begon ze zich langzamerhand -te verdiepen in de herinneringen .uit vroeger jaren en haalde zij altijd maar weer dezelfde verhalen op, zooals een muziekdoos, die, na te zijn opgewonden, voortdurend dezelfde wijsjes repeteert. Ze zong enkele liedjes van Béranger en sinds de laatste maanden las ze ijverig de boeken van Wal ter Scott.

Op regendagen bleef ze rustig thuis, dan sloot zij zich op in haar ontvangkamer, dan las ze oude brieven van haar

Sluiten