Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

plataan. De baron voelde er sterk voor, nóg zoon bank onder de linde te zitten, maar pefïre mère, die absoluut niet hield van alles, wat maar 'zweemde naar symetrie, wilde dat niet. De vicomte was het eens met de barones.

Later uitte hij zijn oordeel óver de omgeving, die hij buitengewoon pittoresk vond; op zijn wandelingen had hij „verrukkelijke plekjes" gevonden. Onder het gesprek ontmoetten zijn oogen, als toevallig, Jeanne's kijkers en een eigenaardige gewaarwording maakte zich van haar meester,, als die streelende blik haar bewonderend opnam.

De vader van den vicomte, 't vorige jaar gestorven, had een boezemvriend van petite mère's vader uitstekend gekend en de ontdekking van dien wederzijdschen vriend was aanleiding tot een langdurig, geanimeerd gesprek over bloedverwanten, huwelijken, data. De barones haalde alle mogelijke herinneringen op, sprak over de afkomst en de relaties van verschillende bekende families.

— Vertel eens, vicomte, hebt u over de Sannoy's de Varfleur hooren spreken? De oudste zoon, Gontran, heeft indertijd een juffrouw de Coursil getrouwd, van de CoursilCourville's, en de jongste trouwde een van mijn nichtjes, mademoiselle de la Roche-Aubert, die weer gelieerd was aan de Crisange's. Meneer de Crisange was een intiem vriend van mijn vader en hij moet stellig ook den uwen hebben gekend."

— Zeker, mevrouw. Was dat 'niet dezelfde de Crisange, die buitenslands ging en wiens zoon zich ruineerde?"

— Precies. Hij had mijn tante ten huwelijk gevraagd na den dood van haar man, graaf d'Eretry, maar zij wilde niets van hem weten, omdat hij snoof. Weet u ook, wat er van de Viloise's is geworden? Zij hebben Touraine omstreeks 1813 verlaten, toen hun fortuin bijna was opgemaakt en zij hebben zich toen in Auvergne gevestigd; ik heb sinds dien niets van hen gehoord."

— Ik geloof, mevrouw, dat de oude markies is gestorven ten gevolge van een val van zijn paard; zijn eene dochter

Sluiten