Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

was toen reeds getrouwd met een Engelschman, de andere met een zekeren Bassolle, een rijk koopman, die het meisje had verleid."

Nog meer namen werden genoemd, velerlei herinneringen opgehaald en de huwelijken van de telgen van al die families kwamen thans voor als belangrijke publieke gebeurtenissen, over lieden, die zij nooit gezien hadden, spraken zij alsof zij ze van zeer nabij kenden; zij voelden zich verre bloedverwanten van al die besprokenen, vrienden bijna, enkel door het feit, dat al die anderen behoorden tot denzelfden rang, denzelfden stand en dat blauw bloed ook hun door de aderen vloeide.

De baron, die bijna geen enkele familie uit den omtrek kende, informeerde naar hen bij den vicomte.

Monsieur de Lamare antwoordde: — O! Er woont niet veel adel in de buurt," en hij zei het op denzelfden toon, waarop hij zou hebben verklaard, dat er weinig konijnen in de duinen te schieten waren; en hij verviel in bijzonderheden. Drie families maakten vrijwel eene uitzondering: markies de Coutelier, een aristocraat uit het Normandische; vicomte en vicomtesse de Briseville, lieden van uitstekende afkomst, die zich echter isoleerden; dan nog graaf de Fourville, een vogelverschrikker, van wien werd verteld, dat hij zijn vrouw het leven verbitterde en die niets deed dan jagen op zijn landgoed.

■ Tusschen deze drie families in, woonden, verstrooid naar alle kanten, eenige parvenus. Dezen kende de vicomte niet.

Hij nam afscheid; zijn laatste blik gold Jeanne en hij keek haar aan, alsof hij haar nog eens apart en buitengewoon hartelijk wilde groeten.

De barones vond hem allerliefst en vooral zoo gedistingeerd.

— O, zeker," antwoordde de baron, ,,'t is een jongen van opvoeding."

Men noodigde hem voor de volgende week te dineeren. Sinds dien kwam hij geregeld. Meestal kwam hij des namiddags tegen vier uur, dan

Sluiten