Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

voel van vriendschap, waarmee men een ouden-speelmakker begroet. En terwijl zij de pop aan haar borst drukta, bedekte zij de geverfde wangen en den blonden pruik met kussen.

Met de pop in haar armen dacht zij na.

Was hij nu de echtgenoot, die haar door duizend geheimzinnige stemmen was beloofd, hij, die zoo plotseling in haar leven was gekomen? Was hij degeen, die voor haar bestemd was, aan wien zij haar toekomst zou geven?

Zij had niet dat overweldigende gevoel, dat de gedachten benevelt en dat hartstocht moest heeten, maar toch meende ze hem lief te hebben, want zij moest immers voortdurend aan hem denken! In zijn nabijheid klopte haar hart onstuimiger, zij bloosde of verbleekte, als ze zijn blik ontmoette en beefde, als ze zijn stem maar hoorde.

Dien nacht sliep ze zeer weinig.

Het gevoel, iemand lief te hebben, hield haar voortdurend bezig en overweldigde haar van dag tot dag meer. Zij raadpleegde de bloemen, de wolken en de golven.

Op een avond sprak haar vader tot haar:

— Kleed je morgenvroeg heel mooi, mijn kind!"

Op haar vraag: „Waarom papa?" antwoordde hij slechts:

— Dat is een geheim."

En toen zij den volgenden morgen in een keurig toiletje beneden kwam, vond zij in den salon een tafel vol bonbondoozen en op een stoel een grooten bouquet.

Een rijtuig stond voor de deur, waarop in groote reclameletters te lezen stond:

„Lerat, patissier te Fécamp. Bruiloftsdiners," en Ludivine haalde met een koksjongen, door een deurtje achter in den wagen, een aantal platte manden, waaruit een heerlijke geur te voorschijn kwam.

Vicomte de Lamare verscheen. In zijn keurigen pantalon stond de plooi boven onberispelijke verlakte laarzen, die zijn kleine, goed gevormde voeten tot hun recht deden komen. Zijn lange jas, die om het middel sloot, liet de kostbare kanten jabot vrij en de cravate van fijne zijde noodzaakte

Een leven

3

Sluiten