Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

drukking had, deed Jeanne groote moeite om niet in snikken uit te barsten. Zij zag doodsbleek en haar tanden klapperden hoorbaar.

Zou de droom, die haar reeds sinds geruimen tijd bezig hield, dan werkelijkheid worden ? Er was gesproken van een bruiloft, . . . die menschen daar vóór haar prevelden hun gebeden, . . . werd nu haar huwelijk voltrokken?

Voelde de jonge man aan haar zijde diezelfde gewaarwording? Begreep hij haar, raadde hij, wat er in haar omging ? Was ook zijn hart vervuld van liefde? Of was hij er slechts van overtuigd, wist hij het bij ervaring, dat geen enkele vrouw hem weerstand kon bieden?

Zij voelde plotseling, dat hij haar hand vaster in de zijne geklemd hield; dat hij ze drukte, eerst zacht, toen steeds vaster, zoodat haar vingers pijn deden. En heel duidelijk hoorde zij, hoe hij fluisterde:

— O, Jeanne, als je wilde . . . dan zou dit onze verloving zijn . . ."

Zij boog het hoofd met een langzame beweging. Beteekende dit een toestemmend antwoord? De priester sprenkelde nog altijd wijwater en een paar druppels vielen neer op hun in elkaar gestrengelde vingers.

De plechtigheid was afgeloopen. De vrouwen stonden uit haar geknielde houding op en in druk gesprek verlieten de menschen het strand.

Het kruis, dat nog balanceerde in de handen van den koorknaap, maakte geen plechtigen indruk meer. De pastoor sprak geen gebeden meer uit, allen haastten zich om zoo spoedig mogelijk thuis te zijn en van kleeren te verwisselen. De matrozen liepen, luid pratende, bij groepjes haastig vdort. Ginds wachtte een maaltijd en de hongerige magen en dorstige kelen deden hunne rechten gelden.

In het hotel „Aux Peuples" stond de lunch gereed: onder de appelboomen was een lange tafel aangericht waaraan zestig personen konden plaats nemen. Te midden der matrozen en boeren zat aan het hoofd der tafel de barones, aan

Sluiten