Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Nu de zaak eenmaal beklonken was, was men overeen> gekomen, den verlovingstijd niet te lang te laten duren. De huwelijksplechtigheid zou over zes weken, den vijftienden Augustus plaats vinden, daarna zouden de jongelui onmiddellijk op hun huwelijksreis gaan.

Jeanne wilde het liefst naar Corsica, waar het rustiger en kalmer was dan in de Italiaansche steden.

Er werd besloten, niemand op de bruiloft uitte noodigen dan tante Lison, de zuster der barones, die als pensionnaire in een klooster te Versailles woonde.

Na den dood van haar vader had de barones haar zuster bij zich willen nemen, maar de oude jongejuffrouw, die zich verbeeldde, dat zij iedereen tot last zou zijn, dat zij een nutteloos en vervelend schepsel was, trok zich terug in een dier godsdienstige inrichtingen, waar eenzame zielen een toevlucht vinden.

Van tijd tot tijd bracht zij een of meer maanden door bij haar familie.

Zij was een klein vrouwtje, dat weinig sprak, slechts aan de maaltijden verscheen en voor het overige deel van den dag haar kamer hield.

Zij zag er goedig uit en hoewel zij pas twee en veertig jaar was, had zij het uiterlijk van een bejaarde vrouw met haar zachten, droevigen oogopslag. In haar familie was zij nooit een persoontje van eenig gewicht geweest. Zij was niet knap en drong zich niet op den voorgrond, maar bleef rustig in haar bescheiden hoekje. Zelfs als jong meisje had nooit iemand zich om haar bekommerd.

Zij was een soort familiestuk, een levend meubel, dat men gewend is eiken dag te zien, maar waar men zich niet druk om maakt.

Haar zuster, die deze gewoonte reeds uit het ouderlijk huis had meegenomen, beschouwde haar als een onbeduidend, eenigszins achterlijk wezentje. Men behandelde haar met ongegeneerde familiariteit, die een zeker minachtend medeüjden moest verbergen. Zij heette Lise, maar scheen

Sluiten