Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

mee te gaan dansen, die groote glazen tot den bodem te ledigen, en een boterham met worst mee te eten, gekruid met een stuk rauwe ui.

De gasten waren vertrokken.

In een hoekje van den salon hielden de baron en madame Adelaïde met gedempte stem een twistgesprek. Petite mère, nog kortademiger dan gewoonlijk, scheen iets te weigeren, wat haar man haar vroeg en op bijna luiden toon riep ze uit :

— Neen, mijn beste, ik kan het niet, ik zou niet weten, hoe ik het moest aanleggen."

Papa keerde haar den rug toe en wendde zich tot Jeanne.

— Ga je een eindje met me omloopen, meisje?" Met zachte stem antwoordde zij:

— Zeker, papa."

Zij gingen naar buiten.

Een koele zeewind blies hun om de ooren en herinnerde er aan, dat de herfst niet ver meer was. Grijze wolken bedekten den hemel en verborgen de heldere sterren.

De baron drukte den arm van zijn dochter tegen zich aan, nam een harer handen in de zijne en zoo liepen zij zwijgend eenige minuten naast elkaar voort, totdat hij eindelijk begon te spreken.

— Lieveling, wat ik je te zeggen heb, had je eigenlijk uit den mond van je moeder moeten hooren, maar zij heeft liever, dat ik haar taak overneem. Ik weet niet, mijn kind, in hoeverre jij iets van het leven afweet. Er zijn van die geheimzinnige raadselen, die men zorgvuldig voor zijn kinderen, vooral voor zijn dochters, verborgen houdt.

Want onze jonge meisjes moeten onwetend worden gehouden, totdat wij ze toevertrouwen aan den man, die voortaan voor haar zal zorgen. Dan is het zijn taak om den sluier op te lichten, die het zoete levensgeheim voor haar verborgen heeft gehouden. En zij, de jonge vrouwen zelve, die tot dusverre geen vermoeden hadden van de ruwe werkelijkheid, die het leven onherroepelijk met zich medebrengt, zij voelen zich maar al te dikwijls beleedigd en ver-

Sluiten