Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ongelijke dooi den echtgenoot, aan wien zij zich met ziel en lichaam hebben gegeven ..."

—» Ik kan et niet veidei over spieken, lieveling, maai vergeet niet, dat je voortaan je man toebehoort."

Begreep zij, wat de woorden van haar vader beteekenden ? Een bedrukte stemming had zich van haar meester gemaakt en het was haar onmogelijk, dat gevoel van beklemming weer van zich af te zetten.

Toen zij binnenkwamen, speelde zich juist een aandoenlijke scène af in de kamer. Madame Adelaïde lag snikkend in de armen van haar jongen schoonzoon, die op onhandige wijze probeerde^ de tranen der goede vrouw te drogen, terwijl hij met moeite het zware lichaam in zijn arm hield. Maar de zenuwachtige moeder was niet tot bedaren te brengen en, zonder dat de tranenvloed ook maai een oogenblik ophield te stioomen, bad en smeekte zij den jongen man om toch vooral lief en goed te zijn voor haar kind, haar oogappel!

De baron naderde haastig het tweetal.

— Alsjeblieft geen scènes I Geen aandoenlijke tafreelen, wat ik je bidden mag!"

Hij nam zijn vrouw bij' den arm en geleidde haar naar een fauteuil, waar zij op haar gemak weer tot bedaren kon komen. Nu wendde hij zich tot Jeanne:

„Kom, mijn kind, omhels je moeder en ga dan naar je eigen kamer."

Op het punt, zelf in tranen uitte barsten, kuste de jonge vrouw haat beide oudeis. Toen veiliet zij met haar man het vertrek.

V.

Vier dagen daarna verscheen de reiskoets, die de jonggehuwden naar Marseille zou brengen.

Een Leven

4

Sluiten