Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zij het tien dagen zonder eten hadden uitgehouden en ze bijna dood waren van honger."

En op berustenden toon, zooals hij had verteld van de koude lucht uit het dal, die, hem ziek had gemaakt voegde hij erbij: , „

— Dat is zoo de gewoonte van het land.

Toen zij thuis kwamen om te eten, was het, alsof de kleine Corsicaansche vrouw hen al jaren kende.

Den volgenden dag zouden zij het gastvrije huis weer verlaten, maar het kostte Jeanne moeite om afscheid te nemen van de hartelijke, eenvoudige boerenvrouw. Zij nep het vrouwtje bij zich in de logeerkamer en vroeg haar of zij haar vanuit Parijs een geschenk zou mogen sturen als souvenir aan hun kennismaking.

De Corsicaansche bedankte voor het vriendelijke aanbod, zij wilde niets van haar gast aannemen. Eindelijk sprak zij echter * ï»►

— Ja, stuur mij dan een klein pistool, een heel klein! Jeanne zette groote oogen op en het kleine vrouwtje vervolgde op fluisterenden toon: i

— Het is om mijn zwager dood te schieten. Glimlachend maakte zij het verband los van den arm, dien

zij niet gebruikte. Het zachte vleesch van den molligen, ronden arm vertoonde eenige diepe messteken, die reeds aan het genezen waren. „ .,

— Als ik niet net zoo sterk was geweest als hij. vertelde ze, „zou hij mikvermoord hebben. Mijn man is niet jaloersch. want hij kent mij en dan ... hij is ziek en dat maakt kalm. Ik ben een fatsoenlijke vrouw, Madame, maar mijn zwager oelooft alles wat men hem vertelt. Hij is jaloersch, alsof hij mijn man was en ik weet zeker, dat hij het mij weer lastig zal maken. Als ik nu een pistool had, zou ik gerust zijn en me kunnen wreken." lij

Jeanne beloofde, haar het wapen te zullen sturen, omhelsde haar nieuwe vriendin en nam ook afscheid van haar zieken man. Hun vetdeie reis was als een heerlijke droom; haar man

Sluiten