Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

overlaadde haar met kleine attenties en liefkoozingen en Jeanne hield meer dan ooit van den knappen Julien.

Zij bedachten allerlei lieve naampjes voor elkaar, nietszeggend voor den oningewijde, maar veelbeteekend en van geheime bekoring voor hen Beiden.

Toen ze Bastia hadden bereikt, moest de gids betaald worden. Julien doorzocht zijn zakken, maar toen hij niet scheen te vinden, wat hij noodig had, zei hij:

— Jij hebt die tweeduizend francs van je moeder toch niet noodig. Geef ze mij in bewaring, ze zijn veilig opgeborgen in mijn ceintuur en dan behoef jij geen geld uit te geven."

Zij gaf hem haar beurs.

Na Livorno bezochten zij Florence en Genua en kwamen langs de kust weer in Marseille terug. Het was 15 October en er waren twee maanden voorbijgegaan, sinds zij „les Peuples" hadden verlaten.

De koele wind, die aan het Normandisch klimaat herinnerde, stemde Jeanne somber en droefgeestig en een onbestemde angst maakte zich van haar meester, toen ze bemerkte, dat Julien geheel veranderde. Hij scheen vermoeid en onverschillig tegenover alles, zelfs waar het zijn jonge vrouw gold. Met moeite wist zij hun verblijf in het zonnige, warme land nog vier dagen te rekken en toen zij eindelijk naar het Noorden vertrokken, was het haar, alsof de gelukkigste tijd van haar leven nu achter haar lag.

In Parijs moesten zij velerlei inkoopen doen voor de inrichting van hun eigen woning in „les Peuples" en Jeanne verheugde zich erop, allerlei moois mee te brengen, dank zij het geld van perfre mère. Het eerste waaraan zij dacht, was aan een klein pistool voor de jonge vrouw op Corsica.

Den dag na hun aankomst in Parijs vroeg zij haar echtgenoot :

— Julien, wil je mij het geld van mama teruggeven? Ik heb verschillende inkoopen te doen."

Ontstemd keek hij haar aan.

— Hoeveel heb je noodig?"

Sluiten