Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zij was verbaasd en stamelde:

— Och . . . zooveel als je mij wilt geven."

—i Ik zal je honderd francs geven, maar wees er zuinig mee." Zij wist niet, wat ze moest antwoorden. Eindelijk bracht ze -er met moeite uit:

— Maar ... ik . . . had je het geld gegeven om . . ." Hij liet haar niet uitspreken.

— Ja zeker. Wat komt het er op aan, of het in mijn zak is of in den jouwe, wij hebben nu immers dezelfde beurs? Ik weiger je immers niets, als ik je honderd francs geef?"

Zonder verder een woord te zeggen, nam zij de vijf goudstukken aan, maar zij durfde niet nog meer te vragen en kocht alleen het pistool.

Acht dagen daarna waren zij op weg naar „les Peuples".

VI.

Alle huisgenooten stonden te wachten bij het witte hek met de steenén pilaren. De postwagen hield stil en aan de kussen en omhelzingen scheen geen eind te zullen komen. Petite mère huilde, Jeanne veegde een paar dikke tranen af, papa liep zenuwachtig heen en weer. En voor het haardvuur in den salon werd van de reis verteld. Aan Jeanne's verhalen kwam geen eind en in een half uur was alles verteld, alles, behalve misschien enkele kleinigheden, die later wel aan de beurt kwamen.

Eerst nu gunde de jonge vrouw zich den tijd om haar koffers te gaan uitpakken, daarin ijverig bijgestaan door Rosalie, die opgewonden was van vreugde over het weerzien. Toen het linnengoed, de japonnen en de toiletartikelen weer op hun plaats waren geborgen, verliet het meisje haar meesteres en Jeanne ging vermoeid zitten.

Sluiten