Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bergen op met hun roodgekleurde toppen, de azuurblauwe golven, de kloven en ravijnen, waardoor de scherpe zeewind giert.

Hoe geheel anders echter was de ruwe werkelijkheid! Een vochtige, kille lucht deed haar huiveren en de dikke, grauwe wolken, voortgezwiept door den wind, werkten zoo droefgeestig, dat zij met haastige schreden naar huis terugkeerde om niet in snikken uit te barsten.

Petite mère zat. in een warmen wollen doek gehuld, bij den haard te slapen. Zij was volkomen gewend aan de troosteloos sombere natuur, die absoluut geen invloed had op haar stemming. Papa en Julien waren een wandeling gaan maken.

Het begon donker te worden en zwarte schaduwen vulden de hoeken van den ruimen salon, waar slechts af en toe een .oplaaiende vlam van het haardvuur een lichtschijn tooverde.

Buiten in het grijze schemerlicht hing de trieste neerslachtigheid van den regenachtigen herfstdag en zelfs de hemel scheen bedekt te zijn met modder.

De baron en Julien waren teruggekeerd van hun wandeling en bij het binnenkomen in de donkere kamer riep papa op luiden toon: «

„Maakt gauw licht kinderen, het is hier akelig somber!"

En hij ging bij den haard zitten. Uit zijn vochtige laarzen dampten dunne wolkjes, het opgedroogde zand viel van zijn bespatte broekspijpen op het haardkleedje en in een behaaglijke stemming, nu hij zich zat te koesteren in de ■weldadige warmte, sprak de baron:

— Lk denk, dat we vorst krijgen: in het noorden wordt de hemel helder, en het is volle maan vanavond, 't Zal vannacht wel vriezen."

En na een korte pauze vervolgde hij, zich tot zijn dochter wendende:

— Wel, kleintje, ben je blij, dat je weer in je dorpje terugbent, weer thuis bij de oudjes?"

Een Leven

5

Sluiten