Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De verdere dag verliep als de vorige en de overige dagen er week geleken op de eerste twee, terwijl de weken, die olgden, aan elkaar gelijk waren.

Langzamerhand echter verdween haar heimwee naar het erre land, dat zij met Julien had bezocht. De dagelijksche eur gaf haar een gevoel van berusting en zij kreeg weer rat belangstelling voor de duizend en één onbeteekenende oorvalletjes van eiken dag. Tegelijkertijd echter werd in aar een sombere zwaarmoedigheid geboren, een zekere nverschilligheid voor het leven.

Wat wilde zij? Wat miste zij dan toch? Zij wist het elve niet.

Wereldsche verlangens koesterde zij niet, het was geen ucht naar genoegens, niet de dorst naar vermaak of pleizier. loe kwam het dan, dat, evenals de oude fauteuils in den don, wier bekleeding in den loop der jaren verbleekt was, lies om haar heen in haar oog een valen, bleeken tint had angenomen ?

Haar verhouding tot Julien was een geheel nieuwe geworden. Hij scheen een ander mensch te zijn, hij was als en acteur, die zijn .rol heeft gespeeld en de vermomming fwerpt. Nauwelijks hield hij zich meer met haar bezig, hij prak zelfs weinig tegen haar. Elke uiting van liefde was poorloos verdwenen en slechts zelden overschreed hij den rempel van haar slaapkamer.

Hij had het beheer der bezittingen overgenomen, zorgde oor het onderhoud der eigendommen, maakte het zijn pachters nnoodig lastig, verminderde de uitgaven en had zijn uiterlijk an beschaafden eleganten gentilhomme veranderd in dat an een onvriendelijken heereboer. Hij droeg niet anders leer dan een oud fluweelen jachtcostuum met koperen noopen, dat hij tusschen zijn garderobe had gevonden en oewel het vol vlekken zat, scheen hij het niet de moeite waard te vinden, het eens flink te laten nazien en afschuieren. As zooveel mannen, die onverschillig voor hun uiterlijk Ijn, liet hij zich niet meer scheren en zijn lange, te slechtver-

Sluiten