Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zorgde baard maakte zijn uiterlijk onbeschaafd en leelijk. Zijn handen werden niet meer verzorgd en na eiken maaltijd dronk hij vier of vijf -kleine glaasjes cognac.

Toen Jeanne het eens had gewaagd, hierover op zachten toon eenige bescheiden opmerkingen te maken, had hij grof geantwoord:

— Je wilt me zeker wel met rust laten, nietwaar?" En zij durfde geen raad meer te geven.

Al deze veranderingen in zijn gedrag verbaasden haar. Zij voelde, dat hij een vreemde voor haar was geworden, een vreemde, wiens hart en ziel voor haar gesloten waren. Dikwijls vroeg zij zich af, hoe het toch mogelijk kon ziin, dat zij, die, nadat zij elkaar hadden ontmoet, elkaar hadden lief gekregen en in een opwelling van teederheid waren getrouwd, nu weer als vreemden tegenover elkander stonden.

En hoe kwam het, dat zij niet meer leed onder zijn gedrag? Was dit dan het leven? Hadden zij zich vergist? Zou de toekomst haar niets méér hebben aan te bieden dan dit?

Men was overeengekomen, dat na Nieuwjaar het jonge paar alleen zou blijven; dan zouden papa en petite mère eenige maanden. gaan doorbrengen in hun huis te- Rouen. Jeanne en Julien moesten dien winter in „les Peuples" blijven om de inrichting van hun huis te voltooien en om vertrouwd te raken met de omgeving, waarin zij hun verdere leven zouden doorbrengen.

Er waren eenige buren, aan wie Julien zijn vrouw wilde voorstellen ; dat waren de Brisevilles, de Couteliers en de familie Fourville. Maar met het afleggen der bezoeken kon nog niet worden begonnen, omdat de schilder nog geen gelegenheid had gehad, het wapen op de koets te veranderen.

De baron had het oude familierijtuig afgestaan aan zijn schoonzoon en voor geen geld ter wereld had Julien er in toegestemd om bezoeken af te leggen op de naburige kasteelen, vóórdat het wapenschild der Lamares was gebracht op de plaats van dat van de familie Le Perthuis des Vauds. En er was maar een

Sluiten